Uitdagingen van leiderschap

Uitdagingen van leiderschap

De rijen zijn weer gesloten en Emile Roemer is nog steeds de onbetwiste leider van de SP. In de Algemene Beschouwingen na Prinsjesdag had de voorman van de socialisten opnieuw een ongelukkig moment op zijn bekende zwakke plek: de financiën.

Natuurlijk is het hebben van die zwakke plek niet het probleem. Het probleem is dat Roemer er niet mee weet om te gaan. Hoe komt het dat er geen dicht geweven samenspel is tussen Roemer en zijn financieel woordvoerder, Arnold Merkies? Een fractieleider en zijn fractie weten dat de debatten na Prinsjesdag het politieke hoogtepunt van het jaar zijn. En dat een partij daarvoor goed moet zijn voorbereid.

Leiderschap is het hebben van visie en passie, en de strategische competenties om die visie te willen realiseren. Leiderschap is ook het kennen van je eigen beperkingen en het ondervangen daarvan. Leiderschap is ook het binden van je team in de opdracht om gezamenlijk zoveel input te leveren dat jij als boegbeeld met vertrouwen de arena in kunt gaan. Dat geldt voor alle leiders van alle organisaties. Op deze laatste twee punten heeft Roemer de zaak dus niet in orde. Misschien denkt hij dat hij het allemaal zelf moet kunnen (niet waar). Misschien zit er iets niet goed tussen Roemer en zijn financieel woordvoerder, die nota bene de slogan voert: ‘Je hebt mensen nodig die durven zeggen wat er misgaat.’ Durfde hij niet, of zag hij het niet? En hoe komt het dat een vijftienkoppige fractie dit optreden van Roemer niet heeft weten te voorkomen?

In de media gaat het erover dat Roemer zich geblameerd heeft. Ik denk dat het erover zou moeten gaan wat er niet goed gaat binnen de SP-fractie. Een goed team wil zijn leider laten gloriëren. Het leiderschap van Roemer schiet tekort. Maar niet omdat hij financieel niet handig is.