Dumas, Dchar en diversiteit

Dumas, Dchar en diversiteit

Natuurlijk bezocht ook ik de tentoonstelling van Marlene Dumas. Ik had nog niet veel meer van haar gezien dan enkele stukken in museum De Pont in Tilburg. Terzijde had ik kennis genomen van een opvliegende discussie in de Volkskrant, maar ik wilde Dumas geheel open en nieuwsgierig tegemoet treden. Dat is gelukt. Ik was onder de indruk. Van haar werk: het eigen handschrift, de taal die ze spreekt, de grote lijnen die ze bezigt, de gelaagdheid van ieder schilderij. Van de vrouw: haar visie op een inclusieve samenleving, haar vertaling van leed en verdriet: vaak veroorzaakt door de verschillen die wij mensen steeds in elkaar willen zien. Van de kunstenaar die haar visie op de wereld in haar werk virulente, ontroerende, en sensuele dimensies geeft.

Ik dacht aan het werk van Marlene Dumas toen ik op 6 november gespreksleider was bij een netwerkdiscussie georganiseerd door Binoq/Atana, met fondsdirecteuren en professionals in de cultuur. Over diversiteit in de culturele sector. Over hoe noodzakelijk het is dat culturele instellingen zich oriënteren op de diverse samenleving – met het oog op hun eigen toekomst. Over hoe anders programmeren kansen biedt. Dit laatste werd geïllustreerd door acteur Nasrdin Dchar, die op indrukwekkende en ontroerende wijze vertelde hoe zijn voorstelling ‘Mijn vader , de expat + Oumi’ avond aan avond uitverkoopt met een heel nieuw publiek. Publiek dat voor het merendeel nog nooit een theater van binnen zag, maar dat afkomt op het verhaal dat Narsdin vertelt. Het verhaal van hun vaders, moeders, grootmoeders. Hún verhaal. Een verhaal dat gezien mag en moet worden in de grote zalen. Een verhaal van onze tijd.

Visie hebben op een samenleving. Een samenleving willen creëren die iedereen insluit. Het is niet altijd makkelijk. Maar soms wijzen lichtende geesten ons de weg. Het werk van een roodharige vrouw in het Stedelijk Museum toont dat aan. Ga kijken zo lang het nog kan! Tot 4 januari 2015.